Suočeno sa značajno brojnijim hrvatskim formacijama koje su bile podržane oklopno-mehanizovanim jedinicama i artiljerijom, srpsko stanovništvo ove regije krenulo je u masovno povlačenje, kompletno stanovništvo iz 23 sela, kao i deo žitelja iz još 15 okolnih mesta, napustilo je svoje domove. Izbeglička kolona, koju je činilo oko 4.000 ljudi sa više od 600 vozila, prešla je na teritoriju Bosne i Hercegovine.
Nakon povlačenja srpskog stanovništva, na ovom području su zabeležena ubistva preostalih civila, kao i sistematska pljačka, paljenje i miniranje kuća, čak i u mestima u kojima prethodno nije bilo vojnih sukoba, uništeni su i značajni pravoslavni hramovi.
Na području istočne Bilogore u periodu od 1991. do 1997. godine stradale su ukupno 64 osobe, većinom srpske nacionalnosti ili lica povezanih sa srpskim porodicama. Među stradalima je bio 41 civil, od kojih je 18 ubijeno pre početka akcije “Otkos-10” u okviru kampanje zastrašivanja, dok su 21 bili pripadnici Teritorijalne odbrane. Još uvek se traga za posmrtnim ostacima 16 osoba.
Za zločine počinjene nad Srbima na ovom području, pred pravosudnim organima do sada je odgovarao jedino Veljko Marić, pripadnik Zbora narodne garde (ZNG) iz Grubišnog Polja. Veće za ratne zločine u Beogradu osudilo ga je na 12 godina zatvora.
Tokom izdržavanja kazne, protiv Marića je u Srbiji pokrenuta nova istraga ali je je transferisan u Hrvatsku, a do danas nema potvrde da tamošnji pravosudni organi postupaju u ovom slučaju.
Pre Drugog svetskog rata na području istočne Bilogore živelo je oko 18.000 stanovnika srpske nacionalnosti.
Prema podacima Mitropolije zagrebačko-ljubljanske, 2005. godine na ovom prostoru preostalo je svega 1.170 Srba, uglavnom starije životne dobi, dok je prema zvaničnom popisu stanovništva iz 2021. godine taj broj pao ispod 1.000.
Komentari (0)